ممنون شایا و طه شجاع نوری! و حیف که سپنتا مجتهدزاده از گروه جدا شده!

حافظ میگه: از چار چیز مگذر گر عاقلی و زیرک؛  امن و شراب بی غش معشوق و جای خالی

و من میگم: از پنج چیز مگذر گر عاقلی و زیرک؛  امن و شراب بی غش معشوق و جای خالی! و البته ز ِ دنگ شو!

حق داشت؛ جای خوبی برای خودش دست و پا کرده بود...  وجودِ گرم ِتو ، جذاب بود و انگار مهره  ی مار داشتی ؛ میزبان ِ هر که میشدی ماندگار میشد!

 من! میدانستم بیماری ات درمان قطعی ندارد اما باور نمی کردم...

باور نمی کردم که در اوج جوانی در مراسم خاکسپاری ات شرکت کنم و اشک بریزم! باور نمی کردم بدون حضور تو زیستن را! (جان کندن را)!!

حتی تصورش هم سخت بود!  دیدن بدن نحیفت روی سنگ غسالخانه! هنوز نگاهِ مرده شوری که تو را ! می شست در ذهنم هست... میگفتم آرام تر ؛آرام تر ؛ دردش می آید؛ آرامتر... و او هم با مهربانی میگفت: باشد.. باشد! نمی دانست تمام آرزوهای من را زیر دستانش می سابد!

آن لباس ِ سفیدی که  تکه تکه! دور ِ تن ِ تو میپیچید...  انگار رخت ِ سفید ِ عروسی ِ من بود! همان لباس سفیدی که هر دختری آرزوی پوشیدنش را دارد ! و از همان روز رخت و لباس ما دیگر مثل روزگارسیاه شد... و تقدیر ! چه بی رحمانه همه ی آرزوهایم را به گور سپرد...  ! اما؛ به حق چه عروس ِ زیبایی بودی تو... با همان لبخند ِ همیشگی ؛ و همان گونه های برجسته...

راستش باور نمی کردم! سال نو شود و مادرم کنارم نباشد؛ آخ چه رنجیست سال نوی بی تو... همه خوشحالند و مشغول تدارک و من دلم پر از غم... برای همه بهار "فصل مورد علاقه ی من" در راه است و در قلب من خزان ریشه کرده !  بهار ِ من؛ امید زندگی ام و دلخوشی ام! در قطعه ی دویست و بیست و یک ِ گورستان خوابیده!   اینجا در قلب ِ من؛ خزان برای همیشه ماندگار شد... روزها همه شبیه همند دیگر... زشت و بی انگیزه و سرد و دلگیر!

امسال ! ماییم و هفت سینی که  شش سین دارد...

چرا که سبزی ِ حضور تو ؛  در خانه نیست مادرم

راه می‌روی و آب می‌شوی.

تو مثل منی برف

آتش را روشن می‌کنی

تا در هرمش بمیری

یاس‌های تابستانی ادای تو را در می‌آورند

پروانه‌ها که تو را ندیدند

عاشق او می‌شوند

نکند سرنوشت مرا جائی دیده‌ئی برف.

کاش می‌توانستی تابستان‌ها بباری

تا با تن‌پوشی از برف

برابر خورشید عشوه‌ها می‌کردیم.

به شادی مردم اعتماد مکن برف

تا می‌باری نعمتی

چون بنشینی به لعنت‌شان دچاری.

چیزی در سکوت می‌نویسی

همه‌مان را گرفتار حکمت خود می‌کنی

ما که سفید‌خوانی‌های تو را خوب می‌شناسیم.

تو چقدر ساده‌ئی که بر همه یکسان می‌باری

تو چقدر ساده‌ئی که سرنوشت بهار را روی درخت‌ها

                                                     می‌نویسی

که شتک‌ها هم می‌خوانند.

آخر ببین چه جهان بدی شد

آفتاب را

داور تو قرار داده‌اند

و تو با پائی لرزان به زمین می‌نشینی

پیداست که می‌شکنی برف.

تا قَدرت را بدانند

با سنگریزه و خرده شیشه فرود آ

فکر می‌کنم سرنوشت مرا جائی دیده‌ئی برف.

آب شو

آب شو! موسیقی منجمد!‌

و بیا و ببین

رنج را تو کشیدی

به نام بهار

تمام می‌شود.

 عزیز دلم ؛ حضرت شمس لنگرودی

ولی عکستو که میبینم اشک میریزم... این رو هم میدونم تا عمر دارم فراموشت نمیکنم... نه ماه از حساسترین روزای زندگیم همه ی امیدم به تو بود...

یه روز که بهت گفتیم: اول خدا؛ دوم شما با اون لباس آبی رنگت که رنگ ِ چشمات بود گفتی : اول خدا ؛ بعد هم خدا..

بهر حال! این روزا سالگرد ِ تلخ آشناییمونه! دکتر نا صر ابراهیمی دریانی...

میشنوم صدایت را!

نوای دلنشینت را؛

با یاد ِ تو چشم میبندم و صبح چشم که باز میکنم تو را نزد خود حس میکنم...

دیوانه نیستم!

بیش از اندازه دوستت دارم....

پی نوشت:

تو چشمه ای هستی که گرداگردش را تله گذاشته اند،
من بچه کبکی که از دور له له می زنم برایت ...

بی آنکه بدانم تقدیر ِ بی رحم اینگونه برایم رقم خورده است...

7 دی 64 ! آقای دکتر یداللهی به داد نوزاد و مادر رسید  و هر دو را از مرگ نجات داد!

 می گفتی شنبه ساعت 10 شب بود ؛ شبی سرد که اگر پشت یک چراغ قرمز میماندی نوزاد رنگ ِ این دنیا را نمی دید...

و ایکاش پشت یک چراغ  ِ قرمز معطل میشدید... آخر سیاهی که تماشا ندارد!

امسال اولین دی ماه ِ بی توست ...

اولین روز ِ تولد بی تو! این که تولد نیست... انهدام است، س ق و ط  است !

کاش نمی دیدم روز ِ تولدی را که تو در آن حضور نداری خالق ِ من!

دلم برایت لک زده... برای آغوشت، صدایت، دستهای مهربانت... برای مهربانی ها و خنده هایت...

امسال کلی برنامه ریزی کردم برای سالگرد ِ سقوطم!

به خانه که رسیدم؛به ریحان می گویم کیکی بخرد ؛ همراه یک شمع ِ سیاه رنگ!...

سپس  هدیه‌ی همیشگی ات را "که اکثرا پول بود؛" کادو می‌کنم

خطت را خوب بلدم...

طوری رفتار می‌کنم که واقعا خیال کنم این هدیه‌ی توست ...

اما نمی‌دانم امسال؛ چه می‌نویسی روی پاکت برای  روز تولدم...

شاید بنویسی:

"رابعه جان، دختر قشنگم  تولدت مبارک"

هدیه را باز میکنم و اشک میریزم...

.

.
وبعد

.

.

.

.

من که باور نمی کنم؛ اگر همه ی اینها حال مرا ندانند تو خودت می فهمی... بیست ساله بودی که مادرت را از دست دادی...

میگفتی در کوچه ی خاکی روی زمین افتاده بودی و بر سرت میزدی... جیغ میکشیدی و باور نمی کردی بدبختی ات را!

خودت درد بی مادری کشیده بودی مادر جان.. سی سال هم که از این مصیبت گذشته بود باز اسم مادرت که می آمد لب بر می چیدی و اشکت جاری میشد... پس نخواه که بی تابت نباشیم...

ما که به زندگیمان برگشته ایم عزیز دلم... راه میرویم، غذا میخوریم، نفس میکشیم... فقط جای خالی ِ تو آتیشمان می زند......

تازه؛ پنجشنبه من و ریحان و راحله را به آرایشگاه بردند؛ دستی به سر و رویمان کشیدند و به قول خودشان از عزا در آوردندمان! دستشان درد نکند ...

چتری هایم را کوتاه کردم؛ آنگونه که تو دوست داشتی ... آخرین بار که چتری ام را کوتاه کردم و وارد خانه شدم گفتی به به... مثل هنرپیشه ها شدی!
ابروهایم را هم پهن برداشتم همانطور که تو دوست داشتی... دخترانه و سنگین!

اما دلم؛ ای وای! کاش میشد دستی به سر رو رویش بکشم... تمام ِ برگهایش خشک شده؛

باغبانش تو بودی ... بهانه ات را میگیرد

پی نوشت: خودت یادم دادی خواب ِ زن چپ است...

تو هر سال با انگشتان کشیده و مهربانت برایمان انار دانه می کردی ؛ هندوانه قاچ می کردی و عطر ِ خوش ِ سبزی پلو با ماهی ات کوچه را بر می داشت...

امسال اما؛ برای ما شش آبان اول زمستان بود...اول ِ سوز و سرما...

بلندترین شب ِ سال  برایم همان شبی بود که تا صبح کنار ِ جسم ِ سرد و بی جان ِ تو بودم ...

نمی دانم چطور سپری شد آن شب... مدام پارچه ی سفیدی که رویت بود را کنار می زدم و صورت خندانت را نگاه می کردم...  صدای ضجه ی من از ناله ی آسمان بلندتر بود...

عزیز ِ من! خیالت راحت ؛ امسال هم همه ی سوروسات مهیا بود.... بجای هندوانه ی سرخ دل ِ من قاچ شده بود؛

دانه های اشکم هم مثل دانه های انار غیر قابل شمارش بود... "من خون گریه می کردم... "

و عطر ِ گل ِ یاسی که از تو در فضا پرآکنده شده بود اجازه نمی داد قویترین عطرها هم به مشامم برسد گل ِ خوشبوی من...

واقعا درست است که : یک لحظه، زندگی تو از دست میرود!…وقتی کسی که هستی ِ تو هست میرود!!

پارسال همین موقع تو صحیح و سالم بودی... کلتسکین تومور ، هنوز خودش را نشان نداده بود... همه ی ما شاد و بی غم بودیم...

صدای خنده هایمان گوش ِ فلک را کر می کرد...

پر از انگیزه بودیم برای ادامه ی زندگی...

و اکنون! برای تو نمی دانم آنجا چگونه می گذرد... اما برای من ؛

اینجا، انگار بر گلویم خنجر گذاشته اند و نمي‌بُرند!!